VAT

– Donaldze! – grozno riknął, Brónk, wchôdającë bez klepaniô na dwiérze do gabinetu premiéra.
– Dze jes sã skrëł?! – Brónk nëkôł jak ògłëpiałi sznëkrëjąc pò wszëtczich nórtach za swòjim partijnym drëchã. – Jô wiém, że të tu jes. Wëchòdzë, ale ju.
Wtim skrzëpnãłë dwiérzë szafë, z chtërny wëkùknął ùrzasłi Donk.
– Móm ce! Jak ce VATnã jednégò, të, të… – Brónkòwi zafelowa słów, mòcë a kraftu. Sôdł zmarachòwóny na premiérowsczim zeslu, a łaskawò rzekł:
– Donaldze, proszã ce, sadnij so. Abò nié, klëkni kòle mie, a wëspòwiôdôj mie sã tuwò z negò VAT-u.
– Bò jô, bò jô, Brónkù – zajiknął sã premiéra.
– Brónkù? Wasto prezydeńce Brónkù!
– Jo, wëbaczë, wasto prezydeńce Brónkù. Jô chcôł le rzec, że jô mùszôł.
– Të jes ale głupi! Mùszôł të tak òd razu pòdwëższac, zarôzka pò wëbòrach? Jak jô terôzka wëzdrzã. Jô przecã lëdzóm òbiecywôł, że niżódnëch pòdwëżków pòdatków nie mdze. Jô jima dôł swòje harcersczé, òpòzycyjné, peòwsczé, pòsélsczé, marszôłkòwsczé, prezydentczé słowò.
– Jaż tak wiele nëch dónëch słów bëło? – zadzëwòwôł sã Donk.
– Ach niewôżné. Wôżné je to, że jô jem òbiecôł.
– Brónkù, to je, wasto prezydeńce Brónkù, nie jiscece sã, doch kòżden na wajim môlu bë òbiecywôł. Takô je pòlitika. Wzérôjce, wasto prezydeńce Brónkù, nó miã. Jô dërch wcyg cos òbiecëjã, a żëjã. Co wicy, czasã sóm so wierzã, że ne òbiecónczi spełniã.
– Në kò dobrze, ju dobrze, wstani Donkù – Brónk pòdniósł drëcha z klëczków. – Ale òbiecëj, że ju wicy z niżódnyma pòdwëżkama pòdatkù nie mdze kòmbinowôł, jo?
– Ale kò doch jo, przecã, Brónkù, mie znajesz – Donk wëcygnął dwa pôlce do górë. – A të mie òbiecëj że VAT-u nie mdzesz wetowôł.
– Słowò peòwca – Brónk chcôł ju wëlezc z gabinetu, ale nôgle cos mù sã przëbôczëło. – Aha, jô bë czësto zabëł za czim jô tu przëlôzł. Czej të, Donaldze, mdzesz miôł terô wicy pieniądzy w bùdżece, tej nie zabądze zwiãkszëc bùdżetu mòji kancelarie. Wiész, żëcé je dzysdnia taczé drodżé.

Norda, 6 zélnika 2010 r.