Sëwé szpòrtë z Przëjôcela (31)

Môłi Antk:
– Tatkù, jak długò to warô, czej człowiek jidze z Wejrowa do Pùcka?
Tatk:
– Mòże tak trzë gòdzënë.
Antk:
– A jak długò z Pùcka do Wejrowa?
Tatk:
– Nie pëtôj sã tak głupie! Téż trzë gòdzënë.
Antk:
– Jô sã doch głupie nie pitajã! Òd Nowégò Rokù do Gwiôdczi to warô wnet jeden rok, a òd Gwiôzdczi do Nowégò Rokù le jeden tidzéń.

***

W karczmie:
– Jô sã bòjã dodóm jic, bò mòja białka je dzys takô złô.
– A czemùż òna je złô?
– Në, że jô dodóm nie jidã.

Przyjaciel Ludu Kaszubskiego, nr 17, 1938 r.

***

Pón, co dôł ùbezpieczëc swòje chëcze:
– Co jô dostónã, panie ajence, czej mòje chëcze sã spôlą pò dzesãc latach?
Ajent:
– Dwadzesca tësący złotëch.
Pón:
– A czej òne sã spôlą pò tidzeniu?
Ajent:
– Trzë lata wiãzeniô.

***

Słëga mô przëniesc panu pieczónkã, ale mù pòstawił psa na stół.
Pón:
– Co to znaczi, że të mie pòstawił na stół psa?
Słëga:
– Wë mie kôzalë, żebë jô Wóm przëniósł pieczónkã, ale ta ju je we psu, bò òn jã zeżarł.

Przyjaciel Ludu Kaszubskiego, nr 18, 1938 r.